Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς Series by Aristophanes, Αριστοφάνης, Τάσος Αποστολίδης

Ενώ ο εμφύλιος -Πελοποννησιακός- πόλεμος συνεχιζόταν, εξυπηρετώντας συμφέροντα που πάντα εξυπηρετούν οι πόλεμοι, ο Δικαιόπολης αποφάσισε να συνάψει ιδιωτική ειρήνη με τον εχθρό - μόνο γι' αυτόν και την οικογένειά του.Παρανοϊκό; Ίσως!Αλλά αν αντιτάξει κάποιος παράνοια στην παράνοια του πολέμου, τότε ίσως προκύψουν θετικά αποτελέσματα.

In the first play he produced on his own behalf, Aristophanes launched a violent attack on Cleon, the leading politician of the day, on the whole style of leadership that he represented and on a system which seemed to guarantee that a bad leader could be displaced by a worse.

Όσοι ασχολούνταν με τη μόρφωση των νέων στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. καταπιάνονταν με το βάθος και το πλάτος των ανθρωπιστικών προβλημάτων. Το έργο τους όμως αυτό όχι μόνο ήταν δύσκολο, αλλά αντίθετα ήταν εύκολο να παρεξηγηθεί, με δυσάρεστες πολλές φορές συνέπειες... Ο Φειδιππίδης, ο γιος του Στρεψιάδη, αποφασίζει ύστερα από προτροπή του πατέρα του να παρακολουθήσει μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Σωκράτη... moreΌσοι ασχολούνταν με τη μόρφωση των νέων στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. καταπιάνονταν με το βάθος και το πλάτος των ανθρωπιστικών προβλημάτων. Το έργο τους όμως αυτό όχι μόνο ήταν δύσκολο, αλλά αντίθετα ήταν εύκολο να παρεξηγηθεί, με δυσάρεστες πολλές φορές συνέπειες... Ο Φειδιππίδης, ο γιος του Στρεψιάδη, αποφασίζει ύστερα από προτροπή του πατέρα του να παρακολουθήσει μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Σωκράτη. Η ολοκληρωτική όμως μεταστροφή του Φειδιππίδη μετά τις σπουδές του θα απογοητεύσει το Στρεψιάδη, ο οποίος θα αποφασίσει να εκδικηθεί το Σωκράτη βάζοντας φωτιά στο Πανεπιστήμιό του. less

Ο Αριστοφάνης στις «Σφήκες», που ανέβηκαν στη σκηνή το 422 π.Χ., σατιρίζει τη δικομανία των Αθηναίων και την κατάσταση των δικαστηρίων τους. Δεν αμφισβητεί βέβαια το δικαστικό λειτούργημα, αντίθετα στόχος του είναι η αναστήλωση του θεσμού, που από λειτουργία δημοσίου ελέγχου και δικαιοσύνης είχε καταντήσει επιδίωξη του πενιχρού μισθού και ευκαιρία για να κολακεύεται η ματαιοδοξία μερικών πολιτών... moreΟ Αριστοφάνης στις «Σφήκες», που ανέβηκαν στη σκηνή το 422 π.Χ., σατιρίζει τη δικομανία των Αθηναίων και την κατάσταση των δικαστηρίων τους. Δεν αμφισβητεί βέβαια το δικαστικό λειτούργημα, αντίθετα στόχος του είναι η αναστήλωση του θεσμού, που από λειτουργία δημοσίου ελέγχου και δικαιοσύνης είχε καταντήσει επιδίωξη του πενιχρού μισθού και ευκαιρία για να κολακεύεται η ματαιοδοξία μερικών πολιτών. Παράλληλα, ο ποιητής καυτηριάζει τον τρόπο με τον οποίο εκμεταλλεύονταν τους δικαστές οι ισχυροί άλλ’ ασυνείδητοι δημαγωγοί -που ξεκοκάλιζαν το δημόσιο ταμείο ενώ οι περισσότεροι Αθηναίοι πεινούσαν- επηρεάζοντάς τους και, πολλές φορές, εξωθώντας τους σε άδικες αποφάσεις... less

Οι πολλοί, οι απλοί άνθρωποι του λαού, επιθυμούν την ειρήνη γιατί σε κάθε πόλεμο αυτοί πληρώνουν το πιο μεγάλο τίμημα.Τους πολέμους όμως τους αποφασίζουν οι λίγοι αλλά ισχυροί και για τους ίδιους πάντα λόγους: για περισσότερη δόξα ή για περισσότερα χρήματα!...

Η Αθήνα το 414 π.Χ. περνούσε δύσκολες στιγμές που οφείλονταν τόσο στις συνέπειες του Πελλοπονησιακού πολέμου όσο και στη φιλοπόλεμη διάθεση των αρχηγών που απομάκρυνε κάθε ελπίδα για ειρήνη. Ο Αριστοφάνης πικραμένος με όλα αυτά έγραψε την εποχή εκείνη τους Όρνιθες, έργο παραμυθένιο, αφού παρουσιάζει τους ήρωες του ν' αναζητούν την ιδανική πολιτεία στους αιθέρες, κοντά στα πουλιά, μια που η ζωή στη γήινη πατρίδα τους είχε καταντήσει ανυπόφορη.

Τους πολέμους τους αποφασίζουν οι λίγοι αλλά ισχυροί, με θύματα πάντα τους πολλούς αλλά αδύναμους. Η Λυσιστράτη είχε ένα σχέδιο για την κατάπαυση του πολέμου. Ενός εμφυλίου πολέμου που μόνο κακό έκανε στον τόπο. Μπόρεσε να το εφαρμόσει; Είχε αποτέλεσμα; Κάτι ανάλογο θα βοηθούσε την επικράτηση της ειρήνης στις μέρες μας;

Ένας άντρας εισχωρεί παράνομα στα "Θεσμοφόρια" που ήταν μυστικιστικές γιορτές αφιερωμένες στις θεές Δήμητρα και Περσεφόνη και τελούνταν αποκλειστικά από γυναίκες. Έτσι βρίσκεται αντιμέτωπος με την "εσχάτη των ποινών"! Αυτό όμως είναι άδικο, γιατί ο άντρας αυτός πήγε εκεί για καλό σκοπό: να σώσει τον Ευριπίδη απ' το μένος των γυναικών που τον θεωρούσαν μισογύνη.

Οι γυναίκες της Αθήνας, δώδεκα χρόνια μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, βλέπουν ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στη διακυβέρνηση της χώρας. Έτσι μ' έναν έξυπνο τρόπο, καταλαμβάνουν αυτές την εξουσία! Επαγγέλλονται μια κοινωνία κοινοκτημοσύνης, δίκαιη και ειρηνική. Θα πετύχουν άραγε τον σκοπό τους;

Αν ο Πλούτος ήταν πράγματι Θεός και προτιμούσε να χαρίζει τα αγαθά του στους σοφούς, στους δίκαιους και στους τίμιους, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Αρκεί βέβαια, όλοι αυτοί να μέναν έτσι και μετά!... Γιατί υπάρχει και η άποψη ότι τα πλούτη χαλάνε τον άνθρωπο!