Dziady Series by Adam Mickiewicz

Forefathers' Eve [Dziady] is a four-part dramatic work begun circa 1820 and completed in 1832 - with Part I published only after the poet's death, in 1860. The drama's title refers to Dziady, an ancient Slavic and Lithuanian feast commemorating the dead. This is the grand work of Polish literature, and it is one that elevates Mickiewicz to a position among the "great Europeans" such as Dante and Goethe... moreForefathers' Eve [Dziady] is a four-part dramatic work begun circa 1820 and completed in 1832 - with Part I published only after the poet's death, in 1860. The drama's title refers to Dziady, an ancient Slavic and Lithuanian feast commemorating the dead. This is the grand work of Polish literature, and it is one that elevates Mickiewicz to a position among the "great Europeans" such as Dante and Goethe. With its Christian background of the Communion of the Saints, revenant spirits, and the interpenetration of the worlds of time and eternity, Forefathers' Eve speaks to men and women of all times and places. While it is a truly Polish work - Polish actors covet the role of Gustaw/Konrad in the same way that Anglophone actors covet that of Hamlet - it is one of the most universal works of literature written during the nineteenth century. It has been compared to Goethe's Faust - and rightfully so. Forefathers' Eve initiated the great contribution of Poland to world theatre: Monumental Drama, which stretches from him through Stanislaw Wyspiański to Tadeusz Kantor in our own day and age. less

W Dziadach. Część II Adam Mickiewicz sięga do ludowych wierzeń, w których świat realny współistnieje ze światem duchów. Autor opisuje pogańską uroczystość poświęconą duchom zmarłych. W kaplicy przycmentarnej gromadzą się mieszkańcy wsi, by pod przewodnictwem Guślarza wziąć udział w obrzędach. Guślarz wydaje polecenia zgromadzonym i przywołuje duchy, by dowiedzieć się, jakiej pomocy oczekują... moreW Dziadach. Część II Adam Mickiewicz sięga do ludowych wierzeń, w których świat realny współistnieje ze światem duchów. Autor opisuje pogańską uroczystość poświęconą duchom zmarłych. W kaplicy przycmentarnej gromadzą się mieszkańcy wsi, by pod przewodnictwem Guślarza wziąć udział w obrzędach. Guślarz wydaje polecenia zgromadzonym i przywołuje duchy, by dowiedzieć się, jakiej pomocy oczekują. Jednak przybyłe na uroczystość dziadów zjawy nie chcą napojów i jedzenia, nie oczekują pomocy, ponieważ nikt ze zgromadzonych w kaplicy nie potrafi im pomóc. Duchy opowiadają historie swojego ziemskiego życia oraz mówią o cierpieniach, których doświadczają po śmierci. Kończąc swoją wizytę w kaplicy, wygłaszają przestrogi, które mają uchronić ludzi przed popełnianiem takich błędów jak te, przez które sami nie mogą osiągnąć szczęścia wiecznego… less

Czwarta część Dziadów rozgrywa się w chacie ruskiego księdza w noc tytułowego obrzędu. W swojej codziennej praktyce kapłan potępia zabobony i zakazuje mieszkańcom odprawiania uroczystości. W środku nocy pod drzwiami zjawia się zbłąkany wędrowiec, który wstępuje na odpoczynek i poczęstunek. Jego wygląd oraz słowa przejmują strachem początkowo tylko dzieci, jednak wkrótce niepokój zaczyna ogarniać także samego gospodarza... moreCzwarta część Dziadów rozgrywa się w chacie ruskiego księdza w noc tytułowego obrzędu. W swojej codziennej praktyce kapłan potępia zabobony i zakazuje mieszkańcom odprawiania uroczystości. W środku nocy pod drzwiami zjawia się zbłąkany wędrowiec, który wstępuje na odpoczynek i poczęstunek. Jego wygląd oraz słowa przejmują strachem początkowo tylko dzieci, jednak wkrótce niepokój zaczyna ogarniać także samego gospodarza. Ksiądz podchodzi do przybysza z wyrozumiałością, interpretuje jego zachowanie jako szaleństwo zrodzone z traumatycznych przeżyć. Rozmową próbuje go przekonać, że nie wszystko stracone i że jeszcze uda mu się zaznać szczęścia. Dramat ukazuje klęskę dialogu jako formy komunikacji oraz niemożność pogodzenia racjonalnego i romantycznego pojmowania świata. To także powtórne przeżycie miłosnej tragedii, która wciąż rozdziera serce martwego człowieka.Wydanie zawiera pełny tekst obowiązkowy czwartej części Dziadów.Klasyka z niezłym opracowaniem to seria tekstów literatury pięknej stworzona z myślą o nastoletnich czytelnikach. Opracowanie, zaprojektowane jako krótkie „przerwy w lekturze”, wyjaśnia kontekst powstania utworu, przybliża postać autora, a przede wszystkim pomaga zrozumieć czytany tekst. Utwory wydawane są w okładce ze skrzydełkami, dzięki czemu egzemplarze dzielnie przetrwają wielokrotne podróże w tornistrze. Kremowy papier i szerokie marginesy uprzyjemnią natomiast samo czytanie.Nazwa wydawnictwa – Piszmy po książkach - nawiązuje do kiedyś powszechnej, a dziś zaniechanej praktyki pisania po książkach. Wyobraźcie sobie, że kiedyś w dobrym tonie było podarować znajomemu popisaną książkę! Praktyka ta pozwala na aktywne czytanie – zaznaczanie ważnych fragmentów, komentowanie tego, co przykuło naszą uwagę, wyrażanie zgody lub dezaprobaty, a wszystko to przekłada się na lepsze zrozumienie i zapamiętanie tekstu. less

Trzecia, ostatnia ukończona część dramatu, została napisana wiosną 1832 roku (wiąże się to z pobytem Mickiewicza w Dreźnie). Przez badaczy ta część Dziadów jest uważana za arcydzieło polskiego dramatu romantycznego, m.in. ze względu na połączenie w jednym utworze problematyki polityczno-historycznej z metafizyczną.Charakterystyczną cechą tego dramatu jest jego nieciągłość, fragmentaryczność i otwarta, swobodna kompozycja... moreTrzecia, ostatnia ukończona część dramatu, została napisana wiosną 1832 roku (wiąże się to z pobytem Mickiewicza w Dreźnie). Przez badaczy ta część Dziadów jest uważana za arcydzieło polskiego dramatu romantycznego, m.in. ze względu na połączenie w jednym utworze problematyki polityczno-historycznej z metafizyczną.Charakterystyczną cechą tego dramatu jest jego nieciągłość, fragmentaryczność i otwarta, swobodna kompozycja. Żaden z licznych wątków fabularnych nie został ukończony, losy bohaterów są niedopowiedziane (z wyjątkiem Doktora, który ginie od uderzenia piorunem). Do całego cyklu nawiązuje scena IX (obrzęd tytułowych Dziadów).Plan historyczny utworu dzieli się na dwie części: jawną (oficjalny wymiar rzeczywistości) i ukrytą (martyrologia, spiski i walka narodowowyzwoleńcza). W części jawnej (Dom wiejski pode Lwowem, Salon Warszawski, Pan Senator) poeta staje się bezlitosnym analitykiem i krytycznym obserwatorem zaprezentowanej w utworze zbiorowości. Zbiorowość ta dzieli się na "lewą" i "prawą" stronę. W części ukrytej autor zawarł swoją drezdeńską koncepcję martyrologicznej historii Polski. less